Yalnızlığımın Sessizliği
Coşkular, kalabalıklar,
Yığın yığın insanlar,
Dört bir tarafımda.
Ben neresindeyim hayatın?
İlk sevgiydi hayatta öğretilen bize.
Sevgi yücedir elbet,
Fakat hayat öylemi?
Acımasız sevgi fukarası,
Duygu katili, insafsız...
Bu yüzden, hasretim,
Özlemim var, sevgiye,
Bir tatlı söze, saygıya,
Gözlerime bir sıcak gözün deymesine.
Yine yağmur bulutları,
Toplandı gözlerimde.
Kalbim mi böyle sızlayan?
Hüzünler küsün bana artık...
Yine terastayım yalnızlığımla.
Arkadaşım oldu Bozca adanın ışıkları.
Cılız fakat samimi, sıcak bu ışıklar.
Ummadığım şekilde ruhumu aydınlatıyor.
Özlediğim, beklediğim sıcaklık bu sanki.
Ne kadar hasretmişim meğer.
Acaba beklentilerim mi çok hayattan?
Yoksa ben miyim farklı olan ?
Gecenin sesliğinde, terastayım yine.
İçimden haykırıyorum, çığlığımı duyan yok.
Sen uzaklardaki adam duyabilir misin sesimi?
Gecemi bir güneş gibi aydınlatabilir misin?
Kalbimdeki fırtınayı sevginle sakinleştirebilir misin?
Dindirebilir misin yalnızlığımı?
İlaç olur musun göz yaşlarıma?
Tatlı bir tebessüm bırakabilir misin yüzümde?
Hüzünlerimi hapsedebilir misin kalbinde?
Şayet, hayır diyorsan.
Ne olur, dokunma yalnızlığıma.
Bir sızıda sen bırakıp gitme.
Bırak acısın umutlarım, hayallerim.
Ümit mi? Var kırıntıda olsa.
Sürerim hayallerime gecenin sessizliğinde.
Ah geceler siz ne vefalısınız.
Umutlar, hayaller saklıdır sinenizde.
Doğurur belki bir gün geceler.
Hayalimdeki aşkları, sevgileri.
Yağın artık göz yaşlarımın bulutları.
Bereket saçın umutlarıma.
Yağın artık göz yaşlarımın bulutları.
Bereket saçın umutlarıma...
Ahmet TULGANER
24-HAZİRAN-2007
01:19
